Çöp, Çamur ve Çarpıcı Törenler

Çöp, Çamur ve Çarpıcı Törenler

Bu ülkede “iyi belediyecilik” kavramı, genelde bir şehir efsanesi gibi anlatılır. Hani herkes duymuştur ama gören pek olmamıştır. Bir tür modern mitoloji: Ejderha var, anka kuşu var, bir de “hizmet eden belediye” var.

Oysa iyi belediyecilik aslında çok karmaşık bir şey değil. Uzay teknolojisi istemiyoruz. Yapay zekâlı kaldırım da talep etmiyoruz. Sadece şunu istiyoruz: İşini yapan belediye.

Ama bizde sistem şöyle işler: Önce büyük bir tören yapılır. Kurdele kesilir. Davul çalar. Drone uçar.
Basın gelir. Sosyal medya coşar. Sonra… O açılan yer bir daha asla açılmaz.

Bizde belediyecilik biraz “PR sanatı”dır. Hizmet ikinci plandadır. Önce afiş, sonra asfalt. Önce slogan, sonra su. Önce reklam filmi, sonra çöp kamyonu. Oysa iyi belediyecilik dediğin şey sessizdir. Reklam istemez. Alkış beklemez. Kurdele sevmez. Çünkü işi vardır.

Bir belediye ne yapar?
 Çöpü toplar. Yolu yapar. Parkı korur. Trafiği rahatlatır. Sosyal destek sağlar. Kültür üretir. Şehri yaşanır kılar.

Biz ne bekliyoruz?
Açılış, Lansman, Tanıtım filmi, Proje tanıtım toplantısı, Proje tanıtım toplantısının tanıtımı, Projenin maketi, Maketin fotoğraf çekimi, Sonra proje iptali.

Belediyecilik bizde bazen “niyet beyanı”dır, hizmet değil.

Siyasi tarafına gelirsek…
Belediyeler ya iktidarın mini şubesi gibi çalışır, ya da muhalefetin protesto sahnesi gibi.

Vatandaş ise arada kalır: Çöpü ideolojik, çukuru partili, parkı siyasi olur. Oysa çöp çöp’tür. Sağcı kokmaz. Solcu akmaz. Muhafazakâr çukur olmaz. Liberal kaldırım da yoktur.

İyi belediyecilik, ideolojiden önce işlevsellik ister. Önce insan, sonra pankart. Önce yaşam kalitesi, sonra seçim stratejisi. Bir belediye vatandaşa şunu hissettirmelidir: “Ben senin hayatını kolaylaştırmak için buradayım, zorlaştırmak için değil.”

Bizde genelde his şu olur: “Acaba bu yol ne zaman kazılacak?” “Bu park ne zaman otopark olacak?”“Bu bina ne zaman AVM olacak?”

İyi belediyecilik biraz da şudur: Şehri betona karşı savunmaktır.İnsanı projeye kurban etmemektir.
Kenti rant alanı değil, yaşam alanı olarak görmektir. Ve en önemlisi: Vatandaşı seçmen olarak değil, insan olarak görmektir.Çünkü seçmen sandıkta yaşar, insan sokakta. Sandık beş yılda bir gelir, çöp her gün.

Son söz: İyi belediyecilik, büyük laflar etme sanatı değil,küçük işleri düzgün yapma ahlakıdır. Gösterişli projeler değil,görünmeyen emeklerdir. Ve bu ülkede en devrimci şey bazen şudur: Bir belediyenin sadece işini yapması. Ne daha fazlası, ne daha azı. Belediye dediğin şey devrim yapmaz, hayatı yaşanır kılar. Ama bizde hayatı yaşanır kılmak bile, hala siyasi bir iddia sayılıyor.

Şimdi bu bağlamda Tarsus belediyesi iyi bir belediyecilik anlayışı ilemi yönetiliyor yorum sizin.